ผู้กองเบิร์ด ขนลุกโดนทักหน้าคล้าย พระนเรศวร

ด้วยบุคลิกเคร่งขรึม หล่อ มาดเข้มของผู้กอง เบิร์ด-ร.อ. วันชนะ สวัสดี นายทหารยุทธการและการฝึกกองพันทหารม้าที่ 19 ค่ายสุรสีห์ จ. กาญจนบุรี เข้าตา ท่านมุ้ย-หม่อมเจ้าชาตรี เฉลิมยุคล ถึงขั้นมีประกาศิตเจาะจงให้มารับบท พระนเรศวร ในหนังประวัติศาสตร์ฟอร์มยักษ์ นเรศวร โดยเฉพาะ หลายคนต่างลงความเห็นผู้กองหนุ่มเหมาะสมกับบทนี้ที่สุด เจ้าตัวได้ยินถึงกับขนลุกซู่ เกิดอาการหนาวๆ ร้อนๆ ขึ้นมากะทันกัน แต่ก็ยอมรับแอบภูมิใจอยู่ไม่ใช่น้อย ในช่วงแรกท่านมุ้ยส่งมาดูโลเกชั่นที่กาญจนบุรีแล้วท่านก็อยากที่จะให้มีทหารร่วมเข้าไปแสดงในภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วย แต่ว่าไม่ได้กำหนดว่าจะต้องไปแสดงเป็นตัวเอกหรือว่าอะไร ก็ผ่านมาทางสายห้าของกองพลที่นี่ แล้วผมก็เข้าไปถ่ายรูปเพราะทางสายห้าส่งไป ได้มารับบทนี้ต้องบอกก่อนว่าแรกๆ เกร็ง เพราะองค์พระนเรศวรท่านเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่มาก ก่อนจะเล่นเลยต้องมีการไปกราบไหว้บอกกล่าวท่าน ยิ่งพอมีขนมาทักหน้าตาคล้ายๆ เหมือนกัน ไอ้ดีใจมันก็ดีใจแต่ผมขนลุกมากกว่า ผมคงไม่กล้าไปเปรียบเทียบกับท่านหรอกครับ เข้าคอร์สเรียนการแสดงมาปีกว่าเพื่อความเหมือนจริงของตัวละคร.....หลังจากนั้นทางบริษัทก็เรียกไปให้ไปซ้อมการแสดง ฟันดาบให้เรียนขี่ม้าเพิ่มเติม จัดโปรแกรมในกา้ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องการขี่ม้า ขี่ช้าง เรียนอาวุธโบราณ เรียนแอกติ้งจะจัดให้เรียบร้อยเลย โดยปกติถ้าอยู่ที่นี่ก็จะเรียนทุกวัน แต่พอเริ่มถ่ายบางวันก็ได้เรียนบางวันก็ไม่ได้เรียน ก็ประมาณปีกว่าแล้วครับ เข้าทางถนัดแนวบู๊ ฟาดฟัน แต่หนักใจซีนอารมณ์เล่นยาก คือด้วยความที่เราเป็นทหารและด้วยตำแหน่งของผมคือนายทหารยุทธการและการฝึกถึงเพราะฉะนั้นกับฉากบู๊ ฟันดาบ รบบนหลังม้า หลังช้างอะไรอย่างนี้มันก็เลยไม่ใช่เรื่องที่ลำบากมากนัก เพราะปกติเราก็มีฝึกของเราอยู่แล้ว ฉากที่ต้องออกแรง ผมเองออกกำลังกายทุกวันตรงนี้เลยไม่มีปัญหา แต่ที่หนักใจก็คือซีนที่ต้องแสดงอารมณ์ อาจเป็นเพราะเราไม่ใช่นักแสดง ถ้าเป็นฉากบู๊ รบกันผมไม่ค่อยกังวลเท่าไหร่ ก็เลยทำให้บางครั้งเวลามีซีนแบบนี้ต้องเล่นหลายเทค เกรงใจคนที่เข้าฉากกับเราเหมือนกัน อย่างคุณทราย ( ทราย เจริญปุระ ) เขาก็เป็นมืออาชีพ แต่ทุกคนก็โอเคครับช่วยสอน ช่วยส่งบทให้ตลอด เลยเถิดไปถึงฉากเลิฟซีนกับนางเอกในเรื่อง แอฟ-ทักษอร ที่ทำเอาผู้กองหนุ่มหุ่นล่ำบึ๊กเหงื่อตก โชคยังดีท่านมุ้ยช่วยแนะทุกอย่างเลยผ่านฉลุย ฉากเลิฟซีนเท่าที่ยังไม่เยอะ ไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะมีอะไรอีกหรือเล่า แต่คงไม่ใช่เลิฟซีนแบบที่ต้องกอดรัดฟัดเหวี่ยงอะไรหรอกครับ ( หัวเราะ ) มันเป็นหนังประวัตศาสตร์ของคนสมัยก่อน อย่างมากก็แค่จับมือแล้วก็กอด ซึ่งผมต้องเข้าฉากกับน้องแอฟ แค่นี้ก็เขินจนทำอะไรไม่ถูกแล้วละครับ ไม่ใช่เฉพาะเลิฟซีน ฉากใหญ่ๆ ก็ลำบากใจทุกฉาก ท่านมุ้ยก็จะเป็นเหมือนครูที่จะสอนผมทุกเรื่องเกี่ยวกับการแสดง ผมว่าท่านเป็นกันเองนะ เพียงแต่เวลาที่ทำงานงานท่านจะตั้งใจและเป็นคนที่ละเอียดมาก ถ้ามีอะไรผิดพลาดก็ต้องเอาใหม่ให้มันดีที่สุด นอกจากนั้นในช่วงแรกๆ เลย อุปกรณ์ต่างๆ เป็นอุปสรรค แต่พอได้ถ่ายและเข้าฉากมาเรื่อยๆ ก็พัฒนามีความเคยชินมากขึ้น ปัจจุบันนี้ก็จะรู้สึกเหมือนเครื่องแต่งกายอีกชุดนึงไปแล้ว คือเวลารบก็ต้องใส่ชุดนี้เป็นปกติอยู่แล้ว น้ำหนักใส่แรกๆ ก็จะหนักไม่น่าจะต่ำกว่า 5 กิโลฯ รวมทั้งอุปกรณ์อาวุธด้วย ก็ต้องซ้อมบ่อยๆ ตอนซ้อมก็จะใส่แบบนี้ด้วยครับจะได้ชิน สนับสนุนเนื้อหาข่าวโดย