ผลการค้นหา
แชร์หน้านี้
เหยี่ยว
ความหมายจาก พจนานุกรมแปล ไทย-ไทย ราชบัณฑิตยสถาน
เหยี่ยว
- น. ชื่อนกในวงศ์ Accipitridae ปากงุ้มและคม ขาและนิ้วตีนแข็งแรงมาก เล็บยาวแหลม ปีกแข็งแรง บินร่อนได้นาน ๆ ส่วนใหญ่ล่าสัตว์กินเป็นอาหาร มีหลายชนิด เช่น เหยี่ยวขาว หรือ เหยี่ยวปักหลัก (Elanus caeruleus) เหยี่ยวแดง (Haliastur indus) เหยี่ยวรุ้ง (Spilornis cheela).
ความหมายของ เหยี่ยว จากพจนานุกรมเล่มอื่นๆ
ความหมายจาก พจนานุกรมแปล ไทย-อังกฤษ อ. สอ เสถบุตร
- hawks, falcons, kites, harries and other birds of prey of the family Falconidae and Accipitridae,genera Haliaeetus, Milvus, Circus, Accipiter,Astur
- [n.] a hawk, a kite, a bird of prey (See นก birds)
ความหมายจาก พจนานุกรมแปล ไทย-ไทย อ.เปลื้อง ณ นคร
- น. นกจำพวกหนึ่ง กินปลาและสัตว์ มีหลายชนิด เช่น เหยี่ยวขากรรไตร เหยี่ยวนกเขา เหยี่ยวรุ้ง.
แชร์หน้านี้