ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 242
ตอนที่ 242 กลับมามีชีวิตอีกครั้ง (1)
สัตว์ร้ายสีดำแบกร่างมั่วเฉี่ยนยวนตามหลังจวินอู๋เสียเข้าไปในห้องบรรทมของเขาในตำหนักที่ประทับส่วนพระองค์ นางกำนัล ขันที และเหล่าองครักษ์ประจำตำหนัก เมื่อเห็นว่าจวินอู๋เสียมาต่างก็พากันหลีกทางให้นาง ไม่มีใครกล้าหยุดนางไว้แม้แต่คนเดียว พวกเขาได้แต่ชะเง้อคอมองตามหญิงสาวเดินนำคนอื่นๆ เข้าไปในห้องบรรทมอย่างเงียบๆ
อาการบาดเจ็บของมั่วเฉี่ยนยวนเรียกได้ว่าสาหัสมาก ไม่เพียงพิษที่แล่นอยู่ในร่าง แต่บาดแผลน้อยใหญ่ตามตัวของเขาก็ค่อนข้างตึงมือเล็กน้อย
จวินอู๋เสียขอให้บัวหิมะมัวเมายกร่างมั่วเฉี่ยนยวนขึ้นไปนอนบนเตียง จากนั้นก็ควานเอาโอสถวิเศษและเม็ดยาขนานต่างๆ ซึ่งนำติดตัวมาด้วยยัดใส่ปากของเขา ก่อนจะดึงเข็มเงินออกมา ฝังเข็มลงไปตามจุดสำคัญต่างๆ บนร่างกายมั่วเฉี่ยนยวนด้วยเวลาที่สั้นที่สุด
เห็นเพียงแต่เลือดสีดำที่เกิดจากพิษค่อยๆ ไหลซึมออกมาตามเข็มแล้วหยดลงบนพื้นเตียงนอน จวินอู๋เสียไม่ได้หยุดมือของนางแค่นั้น แต่ป้อนเม็ดยาเข้าปากเขาไปอีกสามเม็ด แล้วหันไปจัดการบาดแผลภายนอกบนตัวต่อ
ตั้งแต่ต้นจนจบจวินอู๋เย่ากอดอกยืนยิ้มอยู่ด้านข้าง มองไปที่จวินอู๋เสียที่กำลังกระวีกระวาดช่วยคนอย่างหลงใหล
เหมียว
เจ้านาย ฮ่องเต้โง่ผู้นี้บาดเจ็บสาหัสมากจริงๆ
เจ้าสัตว์ร้ายสีดำที่แบกมั่วเฉี่ยนยวนไว้บนหลังมาตลอดทางเลียอุ้งเท้าของมัน มันรู้สึกได้ว่าลมหายใจของมั่วเฉี่ยนยวนนั้นแผ่วเบาและอ่อนแรงมาก เกือบจะเหมือนคนที่ตายไปแล้วเลย
กระดูกหลายท่อนในตัวของเขาหัก เส้นเอ็นและเส้นเลือดถูกตัดขาด เขาเสียเลือดมาก อวัยวะภายในหลายจุดก็ค่อยๆ ล้มเหลวแล้ว แผลที่ยังไม่ได้รับการรักษาของเขา เริ่มอักเสบและติดเชื้อ เขาไข้ขึ้น เริ่มแสดงอาการขาดน้ำให้เห็น บวกกับพิษในร่างกาย หากโยนออกไปกลางถนน ไม่รอให้ถึงครึ่งอึดใจคงได้ไปเยือนปรโลกสมใจ
เหมียว?
ท่านจะช่วยเขาจริงเหรอ ต่อให้ช่วย ข้าว่าท่านก็เปลืองแรงเปล่า ทำไมเราไม่หาฮ่องเต้พระองค์ใหม่แล้วสนับสนุนเขาให้ขึ้นครองบัลลังก์แทนล่ะ
จวินอู๋เสียขมวดคิ้วมุ่น ไม่สนใจคำพูดของเจ้าสัตว์ร้ายสีดำ
แต่คำพูดของเจ้าสัตว์ร้ายสีดำก็ทำให้ดวงตาของนางเย็นเยียบลง
ถ้าไม่ใช่เพราะสำนักชิงอวิ๋นลงมือโหดเหี้ยมไร้มนุษย์ธรรมเช่นนี้ นางก็คงไม่ต้องมาวุ่นวายแบบนี้!
มั่วเฉี่ยนยวนถูกอดีตฮ่องเต้วางแผนทำร้ายมาตั้งแต่เด็กๆ พิษดอกข้าวสาลีรัตติกาลที่สะสมอยู่ในตัวเขาเป็นเวลานานปี แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของเขาผ่านยอดสุราธาราหยกที่เขาใช้ดื่มเป็นประจำทุกวัน เนื่องจากการสะสมของพิษ กระดูกในร่างกายของมั่วเฉี่ยนยวนจึงเปราะบางมาก จวินอู๋เสียใช้ความพยายามเป็นอย่างมากกว่าที่จะฟื้นความแข็งแกร่งให้กับร่างกายของเขาได้ นางใช้เม็ดยาไปนับไม่ถ้วน แม้แต่เมล็ดบัวของเจ้าดอกบัวขาวน้อยที่แสนหายากนางก็ยังยอมสละให้แก่เขา แต่ทั้งหมดทั้งมวลนี้ สำนักชิงอวิ๋นกลับทำให้มันสูญเปล่าในพริบตา ภายใต้การทรมานของสำนักชิงอวิ๋น เท้าครึ่งหนึ่งของมั่วเฉี่ยนยวนก็ได้ก้าวเข้าไปในประตูยมโลกแล้ว
“เจ้านี่ ชีวิตช่างประสบวิบากกรรมมากจริงๆ” บัวหิมะมัวเมายืนพิงขอบเตียงแล้วมองดูมั่วเฉี่ยนยวนที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสายตาสงสาร อดคิดในใจไม่ได้ว่าชีวิตคนผู้นี้มันโศกนาฏกรรมชัดๆ ขนาดเขาที่เป็นคนโฉดแล้วก็ยังอดไม่ได้รู้สึกสงสารจับใจ
ไม่ต้องพูดถึงว่าบิดาแท้ๆ ของตัวเองสังหารมารดาผู้ให้กำเนิดและครอบครัวฝั่งมารดาจนหมด ไอ้เจ้าคนไร้คุณธรรมนั่นยังสมคบคิดกับบุตรชายซึ่งเป็นน้องชายต่างมารดาของมั่วเฉี่ยนยวนวางยาพิษเขา! ไม่ง่ายเลยกว่าที่จวินอู๋เสียจะพบเขาและฉุดเขาขึ้นมาจากขุมนรก แต่ทั้งที่เพิ่งจะขึ้นเป็นฮ่องเต้ได้ไม่เท่าไร กลับถูกคนของสำนักชิงอวิ๋นสารเลวนั่นทำร้ายจนปางตายขนาดนี้ ไม่รู้ว่าแปดอักษรของหมอนี่มันมีจุดไหนตกหล่นไปหรือไม่
“หุบปากซะ!” จวินอู๋เสียปรามอย่างเย็นชา ตอนนี้อาการของมั่วเฉี่ยนยวนนั้นร้ายแรงมาก และนางก็มีปัญหามากมายให้ต้องจัดการและแก้ไข แต่เจ้าหนึ่งสัตว์ร้ายกับหนึ่งดอกบัวนี่กลับเอาแต่พ่นเรื่องไร้สาระข้างหูนางไม่รู้จบ
หากไม่ใช่เพราะเวลาไม่คอยท่า นางจะแทงเข็มเงินใส่เจ้าพวกนี้คนละจึกสองจึก ปิดผนึกจุดใบ้ของพวกเขาเสียให้รู้แล้วรู้รอด!
บัวหิมะมัวกับเจ้าสัตว์ร้ายสีดำสงบเสงี่ยมขึ้นมาทันที มองจากท่าทางของจวินอู๋เสีย ดูเหมือนนางจะตั้งใจช่วยให้มั่วเฉี่ยนยวนรอดจริงๆ
จวินอู๋เสียจดจ่ออยู่แต่กับการรักษามั่วเฉี่ยนยวน นิ้วมือที่ขาวผ่องเรียวงามขยับราวกับได้รับพลังจากสวรรค์ เข็มที่ปลายนิ้วโลดแล่นผ่านอากาศราวกับร่ายรำอยู่ก็มิปาน
เริ่มที่ขับพิษออกจากร่างกาย จากนั้นก็ป้อนเม็ดยาเม็ดยาเสริมโลหิตเพื่อชดเชยเลือดที่เสียไป แล้วให้เขาจิบน้ำอุ่นบ่อยๆ ค่อยมาซ่อมแซมกระดูก เส้นเอ็นกับเส้นเลือดที่ฉีกขาดเสียหายไป สุดท้ายก็เย็บปิดบาดแผลภายนอก….
ตลอดกระบวนการรักษา ภาพในหัวของจวินอู๋เสียก็ถูกร่างเอาไว้เป็นฉากๆ