ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 237

ตอนที่ 237 ตบหน้าครั้งที่สี่ (5)

ก่อนที่เจียงเฉินชิงจะได้ถามเหตุผลออกไป บัวหิมะมัวเมาก็มาโผล่มาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง มาถึงก็จัดการกระชากกระดูกสันหลังของเจียงเฉินชิงออกมากองที่พื้นด้วยความรวดเร็วราวสายฟ้า คนอื่นๆ ที่เฝ้ามองบัวหิมะมัวเมาอยู่ หลังจากได้เห็นฉากน่าสยดสยองดังกล่าวก็ขนลุกพรึ่บ ไหนเลยจะยังมีความกล้าตอบโต้เขา ทำได้เพียงเบิกตาดูเจียงเฉินชิงใบหน้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำแล้วค่อยๆ หมดลมหายใจลงในมือของบัวหิมะมัวเมา

“จงโทษตัวเองเสียเถอะที่ปากมาก หากเจ้าพูดน้อยกว่านี้สักสองสามประโยค ข้ายังคิดจะเก็บเจ้าไว้ฆ่าเป็นคนสุดท้าย แต่เจ้าดันไปแตะเกล็ดย้อนของเจ้านายข้าเสียนี่ นี่ไม่ใช่รนหาที่ตายหรือไง” บัวหิมะมัวเมามองเจียงเฉินชิงพร้อมกับหัวเราะเยาะ อย่ามองว่าปกติจวินอู๋เสียเป็นคนเย็นชา บนโลกนี้มีเรื่องไม่มากนักหรอกที่จะทำให้นางโกรธได้

เว้นเสียแต่ว่ามันจะเกี่ยวข้องกับคนสกุลจวิน เพราะเพียงแค่เศษเสี้ยวเดียวก็เพียงพอจะเรียกเจตนาฆ่าที่มหาศาลจากตัวนางได้

แต่ไอ้โง่นี่ดันกล้าหยิบยกเรื่องขาของจวินชิงขึ้นมาพูด มิหนำซ้ำยังเปิดเผยความจริงออกมาอีกว่าเมื่อปีนั้นเจ้าสำนักชิงอวิ๋นไม่ได้ตั้งใจรักษาขาให้จวินชิง!

พวกเขาปล่อยให้จวินชิงใช้ชีวิตอย่างคนพิการไร้ค่ามานานกว่าสิบปี จวินอู๋เสียจะไว้ชีวิตพวกเขาได้อย่างไร!

หนี้เก่ารวมกับแค้นใหม่ เพราะฉะนั้นไอ้แก่นี่ถึงต้องตาย!

“อย่า...” เจียงเฉินชิงตัวสั่นกลัว ไม่หลงเหลือความโอหังยามมาเยือนรัฐชีในครั้งแรกอีกต่อไป

“ข้าจะบอกอะไรดีๆ ให้อย่างหนึ่ง ทักษะทางการแพทย์ของเจ้านายข้าเหนือกว่าเจ้าสำนักชิงอวิ๋นของพวกเจ้าไม่รู้กี่เท่า ขาของท่านอาเล็กของนาง ถูกนางรักษาจนหายขาดนานแล้ว” บัวหิมะมัวเมาชื่นชมตัวเองมากที่สามารถเรียกความตกตะลึงก่อนตายของเจียงเฉินชิงได้ มองดูเจียงเฉินชิงที่ตัวสั่นกลัว เขาก็มอบหมัดสุดท้ายเพื่อส่งตาแก่นี่ออกเดินทาง

ตาแก่นี่บังอาจมาสร้างความไม่พอใจให้กับเจ้านายของเขา การฆ่ามันให้ตายในหมัดเดียวเลยดูจะง่ายเกินไปสักหน่อย บัวหิมะมัวเมาจึงได้พูดออกไปเช่นนั้น ตัดสินใจมอบประสบการณ์ดีๆ ให้อีกฝ่ายก่อนที่จะไม่เหลือลมหายใจใดๆ อีก

ใบหน้าของเจียงเฉินชิงซีดขาว เมื่อบัวหิมะมัวเมาบรรลุเป้าหมายของเขาแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลที่จะเก็บชีวิตของเขาไว้อีก

โลหิตสีแดงสดเปื้อนเต็มกำปั้นของเขา และเพียงแค่หมัดเดียว กะโหลกศีรษะของเจียงเฉินชิงก็ระเบิดออกมา เลือดเหนียวข้น สมองสีขาว กระดูกและเศษชิ้นเนื้อกระจัดกระจายเต็มพื้น แต่บัวหิมะมัวเมากลับไม่ได้รังเกียจแม้แต่น้อย ยิ่งมาก็ยิ่งคึก

รสชาติของการฆ่า มันช่างสนุกสะใจจริงๆ!

บัวหิมะมัวเมาโยนร่างของเจียงเฉินออกไป และโดยไม่มีการหยุดชะงัก เขาก็ตรงไปที่เป้าหมายต่อไปของเขาต่อ

เสียงกรีดร้องดังขึ้นทีละเสียงกลางท้องพระโรง ผู้บุกรุกที่น่าเกรงขามและทรงพลังหมายเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและอำนาจของฮ่องเต้รีฐชีและสกุลจวินในตอนแรก มาบัดนี้กลายเป็นเพียงลูกแกะตัวน้อยที่รอถูกเชือด พวกเขาดิ้นรนอย่างหนักภายใต้หมัดของบัวหิมะมัวเมา แต่สุดท้ายก็จบลงด้วยชะตากรรมที่เจ็บปวด เหลือทิ้งไว้เพียงศพที่ไม่สมประกอบของพวกเขา!

เห็นอยู่ชัดๆ ว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงเด็กหนุ่มรูปงามและสดใส แต่วิธีการฆ่าของเขานั้นวิปริตยิ่งกว่าใครๆ ที่พวกเขาเคยเห็นมาทั้งชีวิต!

ในช่วงเวลาสั้นๆ รอบตัวของบัวหิมะมัวเมาก็กองพะเนินไปด้วยซากศพไม่สมบูรณ์ของเหล่าศิษย์สำนักชิงอวิ๋นและผู้เชี่ยวชาญที่พวกเขาเชิญมา

กลิ่นคาวเลือดเหม็นคลุ้งขึ้นทุกที ทุกคนในสำนักชิงอวิ๋นถูกฆ่าตายจนหมดยกเว้นฉินอวี่เยียนที่ยืนเหม่อลอยอยู่หน้าบัลลังก์กับไป๋อวิ๋นเซียนที่ซุกตัวซ่อนอยู่ที่มุมหนึ่งของท้องพระโรงด้วยเนื้อตัวที่สั่นระริก

ฉินอวี่เยียนมองไปที่ท้องพระโรงเปื้อนเลือด ดวงตานางก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นตระหนกและตกใจ

เจียงเฉินชิงตายแล้ว ลูกศิษย์ของสำนักชิงอวิ๋นก็ตายแล้ว แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญสิบกว่าคนที่สำนักชิงอวิ๋นเชิญมาก็ไม่มีใครรอดแม้แต่คนเดียว…

ทันใดนั้น นางก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่จวินอู๋เสียที่ยืนอยู่หน้าทางเข้าท้องพระโรงด้วยใบหน้าที่ไร้สีเลือด ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ ล้วนอยู่ภายใต้คำสั่งของจวินอู๋เสีย แต่เห็นได้ชัดว่าจวินอู๋เสียเป็นเพียงคุณหนูจากจวนหลินอ๋องเล็กๆ เท่านั้น นางใช้วิธีการใดถึงสามารถเชิญผู้ที่แข็งแกร่งขนาดนี้มาช่วยนางได้!

“เจ้านาย นั่น…ต้องฆ่าด้วยหรือเปล่า” บัวหิมะมัวเมาเดินเข้าไปหาจวินอู๋เสียด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะชี้ไปที่หน้าฉินอวี่เยียนที่ยืนอยู่หน้าบัลลังก์ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

เพียงปลายนิ้วเปื้อนเลือดที่ชี้มา เลือดในกายของฉินอวี่เยียนก็เย็นเยียบแข็งทื่อไปทั้งตัว นางผงะก้าวถอยหลัง ล้มลงบนบัลลังก์ด้วยสภาพน่าสมเพช

บนบัลลังก์สีทองอร่าม ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่มันถูกย้อมไปด้วยเลือด คราบสีแดงอันแสนน่ากลัวดูเหมือนจะชัดเจนและสะกดสายตามากขึ้นไปอีกเมื่ออยู่บนพื้นหลังสีทองนั้น