ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 239

ตอนที่ 239 ล้วนเก็บไว้ให้เจ้า (1)

จวินอู๋เสียเพิกเฉยต่อเสียงร้องไห้คร่ำครวญของฉินอวี่เยียน นางเลือกหยิบขวดโอสถสองสามขวดจากทั้งหมดขึ้นมา ส่วนที่เหลือปล่อยมันทิ้งไว้บนพื้นแบบนั้น

โอสถวิเศษที่ผู้คนต่างก็พากันแย่งชิงเพื่อให้ได้มันมาถูกทิ้งไว้บนพื้นราวกับเป็นขยะ กลิ่นหอมหวานของเม็ดยาบางตัวที่กลิ้งหลุดออกมาจากขวดที่ฝาจุกเปิดออกกระจายไปทั่วท้องพระโรง

ดวงตาของฉินอวี่เยียนเบิกกว้าง นางไม่เข้าใจเลย ทำไมจวินอู๋เสียถึงทิ้งเม็ดยาของนางไว้บนพื้นแบบนั้น

จวินอู๋เสียโยนยาถอนพิษและยาบำรุงทั้งหมดทิ้งไป เหลือทิ้งไว้เพียงขวดยาพิษในมือ จากนั้นก็บรรจงเลือกยาพิษทั้งหมดที่มีอยู่ในมืออีกที

“ง้างปากของนางออกมา” จวินอู๋เสียหันไปสั่งบัวหิมะมัวเมา

ฉินอวี่เยียนตื่นตระหนกไปอย่างสมบูรณ์แล้ว นางพยายามดิ้นรนด้วยแรงทั้งหมดที่มีอย่างสิ้นหวัง แต่ความแข็งแกร่งของนางไหนเลยจะสู้บัวหิมะมัวเมาได้

บัวหิมะมัวเมาเปิดปากของฉินอวี่เยียนออกได้อย่างง่ายดาย น้ำตาของนางไหลอาบแก้ม ตอนนี้ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยนางได้อีกแล้ว หญิงสาวจึงทำได้เพียงอ้อนวอนร้องขอความเมตตาทั้งน้ำตา ขอให้พวกเขาปล่อยนางไป

“กลัวหรือ” จวินอู๋เสียมองไปที่ฉินอวี่เยียนแล้วถามด้วยเสียงเย็น

ฉินอวี่เยียนกะพริบตาอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่แค่กลัว แต่ตอนนี้นางกลัวแทบตายแล้ว!

นางไม่เคยเห็นใครที่บ้าคลั่งและบ้าบิ่นเช่นจวินอู๋เสียมาก่อน ขนาดรู้ว่านางคือคุณหนูใหญ่ของสำนักชิงอวิ๋น นางก็ยังกล้าลงมือ!

จวินอู๋เสียเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองใบหน้าที่มีน้ำตาไหลอาบลงมาราวกับสายฝนของฉินอวี่เยียนแล้วกล่าวว่า “ตอนที่เจ้าลงมือกับมั่วเฉี่ยนยวน ทำไมไม่เห็นกลัวเลยเล่า” ยาพิษทั้งหมดที่จวินอู๋เสียเหลือทิ้งไว้ในมือ ก็คือยาพิษชนิดเดียวกันกับที่ฉินอวี่เยียนบังคับให้มั่วเฉี่ยนยวนกลืนมันลงไป ฉินอวี่เยียนรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งร่าง นางเอายาพิษนี้ให้กับมั่วเฉี่ยนยวนกินเพื่อมองดูเขาทนทุกข์ทรมานและเจ็บปวดเพื่อความบันเทิง จวินอู๋เสียจะทำเช่นเดียวกันนี้กับนางหรือไม่

ไม่ต้องรอคำตอบนาน จวินอู๋เสียก็กรอกยาพิษทั้งหมดเข้าปากฉินอวี่เยียนโดยไร้ซึ่งความลังเลใดๆ บัวหิมะมัวเมาช่วยปิดปากของนางเอาไว้แน่น บังคับให้นางกลืนพิษที่จวินอู๋เสียจับกรอกทั้งหมดลงท้อง

“ปล่อยนาง” จวินอู๋เสียสั่ง

บัวหิมะมัวเมาก็โยนร่างของนางทิ้งไปด้วยความรังเกียจ เขาเช็ดมือหลายต่อหลายครั้งเหมือนเพิ่งจับสิ่งที่สกปรกมากมา

ในชั่วพริบตา ฤทธิ์ของยาพิษที่กลืนลงไปก็เริ่มแทรกซึมไปทั่วทุกส่วนของร่างกาย ฉินอวี่เยียนรู้สึกทรมานจนใจแทบจะขาด ความเจ็บปวดรุนแรงกัดกินอวัยวะภายในทุกส่วนทำให้ฉินอวี่เยียนดิ้นพล่านเพราะความเจ็บปวดนั้น เสียงหวีดร้องดังออกมาจากปากของนางราวกับเสียงของผีร้ายทำให้ผู้ฟังรู้สึกขนลุก

จวินอู๋เสียมองไปที่ฉินอวี่เยียนด้วยสายตาเย็นชา แววตาของนางไม่มีความสงสารหรือเห็นใจสักนิด

เมตตาต่อศัตรู ก็เท่ากับโหดร้ายต่อตัวเอง!

เป็นสำนักชิงอวิ๋นที่ไร้ความปรานี ทำผิดต่อสกุลจวินของนางและมั่วเฉี่ยนยวนก่อน แล้วทำไมนางจะต้องไปมีความเมตตาให้กับพวกมันด้วย จะเป็นนักบุญหรืออย่างไรกัน!

ผู้อื่นเคารพนางหนึ่งคืบ นางก็จะเคารพผู้อื่นหนึ่งศอก

ผู้อื่นทำร้ายนางเพียงส่วนเดียว แต่นางจะเอาคืนมันผู้นั้นเป็นร้อยเท่า!

“ในเมื่อสำนักชิงอวิ๋นเก่งกาจนัก เช่นนั้นเจ้าลองช่วยเหลือตัวเองในท้องพระโรงนี้หน่อยเป็นอย่างไร ยาทั้งหมดที่อยู่บนพื้นนั่น ข้ายกให้เจ้า” จวินอู๋เสียเอ่ยกับฉินอวี่เยียน

ทันทีที่นางเปิดปากพูด ไป๋อวิ๋นเซียนที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมหนึ่งของท้องพระโรงก็ชะงัก

เมื่อครู่นี้จวินอู๋เสียพูดว่าอย่างไรนะ! นางบอกว่ายกยาทั้งหมดบนพื้นนั่นให้กับฉินอวี่เยียนใช่หรือไม่ นี่ฉินอวี่เยียนคิดจะถอนพิษ ไม่ใช่ว่าเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้นหรือ!

ความสิ้นหวังในดวงตาของฉินอวี่เยียนที่กำลังทนทุกข์ทรมาน คล้ายกับจะปรากฏแสงแห่งความหวังขึ้นมาริบหรี่

จวินอู๋เสียไม่คิดจะฆ่านางจริงๆ ด้วย!

แต่ทว่าในวินาทีถัดมา แสงสีส้มที่เกิดจากพลังวิญญาณก็ก่อตัวขึ้นบนฝ่ามือของนาง จวินอู๋เสียโยนขวดยาที่บรรจุยาบำรุงและยาถอนพิษทั้งหมดลงในกองเพลิง เม็ดยาเหล่านั้นก็สลายกลายเป็นกองขี้เถ้าที่ไหม้เกรียม ไม่อาจแยกแยะลักษณะดั้งเดิมของพวกมันได้อีกต่อไป

“ทั้งหมดนี้...ล้วนเก็บไว้ให้เจ้า”