ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 221

ตอนที่ 221 ตบหน้าครั้งที่สาม (3)

“ดาบต่อไป ข้าจะปลิดชีวิตเจ้า” หลงฉีหรี่ตาลง มองไปที่ศิษย์สำนักชิงอวิ๋นอย่างยั่วยุ

ใบหน้าของชายคนนั้นมืดครึ้มลงทันที เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บเพราะหลงฉี

“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาเล่น อย่าได้เสียเวลาไปกับเจ้าพวกขยะพวกนี้ เราต้องทำงานตามที่คุณหนูใหญ่มอบหมายมาให้เสร็จก่อน ถึงเวลานั้นเจ้าอยากจะทรมานพวกมันอย่างไร พวกเราค่อยๆ เล่นกับพวกมันก็ยังไม่สาย” เมื่อเห็นสหายของตนได้รับบาดเจ็บ ศิษย์คนนั้นก็มีโทสะเหมือนกัน ในขณะที่อีกคนหนึ่งก้าวขึ้นมาข้างหน้าเตรียมพร้อมต่อสู้

การละเล่นเล็กๆ น้อยๆ จบลงแล้ว พวกเขาไม่มีเวลามากพอจะมาเสียที่นี่อีก

“เก็บชีวิตไอ้สุนัขนั่นไว้ ข้าจะเอามันไปทดสอบยาของข้า” ชายที่ได้รับบาดเจ็บสาปแช่งเสียงต่ำ เขามองไปที่หลงฉีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความชั่วร้าย

“ได้ตามที่เจ้าต้องการ”

กล่าวจบ ลูกศิษย์ทั้งสี่คนของสำนักชิงอวิ๋นก็ทะยานไปยังจุดที่หลงฉียืนอยู่ทันที

ทันใดนั้นหลงฉีที่ตกอยู่ภายใต้วงล้อมโจมตีของนักสู้ระดับพลังวิญญาณขั้นสีเขียวทั้งสี่คน ก็ไม่มีเวลาแม้แต่จะหอบหายใจ

ฮู้กกกก

เสียงหวีดร้องยาวสายหนึ่งดังขึ้นเหนือศีรษะของฝูงชน เมื่อทุกคนเงยหน้าขึ้นไปมอง​ ก็เห็นนกฮูกหิมะกร่อนกระดูกสีขาวกำลังบินโฉบลงมาจากประตูจวนหลินอ๋อง ด้านหลังมีบุรุษรูปร่างสมส่วนผู้หนึ่งเดินตามหลังมันออกมา!

“ท่านพ่อ โปรดอภัยให้ข้าด้วย ข้าทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว​” วินาทีที่จวินชิงลงมือ เขาก็หันไปพูดกับจวินเสี่ยน

หลงฉีเปรียบเสมือนกับพี่ชายของเขา ในเมื่อพี่ชายคนนี้กำลังต่อสู้เพื่อปกป้องเขา มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะให้เขาทนนั่งดูพี่ชายตัวเองต้องมาต่อสู้เพื่อเขาจนตาย!

จวินเสี่ยนถอนหายใจเบาๆ กระนั้นในดวงตากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องทนอีกต่อไปแล้ว! กองทัพรุ่ยหลินรับคำสั่ง ฆ่าพวกมันให้หมด!” จวินเสี่ยนสั่งการลงไป ทหารกองทัพรุ่ยหลินที่รออยู่ก่อนแล้วก็รีบปรี่ขึ้นไปล้อมคนทั้งสิบคนจากสำนักชิงอวิ๋นเอาไว้!

ศึกต่อสู้ขนาดใหญ่ที่มีคนนับร้อยเริ่มขึ้นในเวลาไม่นาน เสียงกรีดร้องคำรามดังขึ้นไม่หยุด

เมื่อเห็นว่ากองทัพรุ่ยหลินเริ่มเคลื่อนไหว คนทั้งหกที่นิ่งเงียบมาโดยตลอดในที่สุดก็ขยับ!

สิ่งที่จวินเสี่ยนเป็นกังวลในตอนแรกกลายเป็นความจริงแล้วในขณะนี้ เห็นได้ชัดว่าผู้เชี่ยวชาญทั้งหกคนมีอายุเกินห้าสิบปีขึ้นไปทั้งนั้น แต่พอลงมือต่อสู้ กลับคล่องแคล่วปราดเปรียวยิ่งกว่าคนหนุ่มทั้งสี่จากสำนักชิงอวิ๋นเสียอีก! แสงสีน้ำเงินทั้งห้าสายพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า ดูเป็นภาพที่ยิ่งใหญ่ทรงพลังยิ่งนัก และในบรรดาแสงเหล่านั้น ยังมีสายหนึ่งที่เป็นสีครามด้วย!

รองจากพลังวิญญาณขั้นสีม่วงที่แข็งแกร่งที่สุด ก็คือสีครามนี่แหละที่ชวนให้ผู้คนครั่นคร้ามและหวาดกลัว!

ในขณะที่แสงสีครามปรากฏขึ้น กองทัพรุ่ยหลินทั้งหมดก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลชนิดที่พวกเขาไม่เคยประสบพบเจอมาก่อน ภายใต้แรงกดดันที่ราวกับถูกภูเขาลูกใหญ่กดทับไว้นี้ กองทัพรุ่ยหลินตกเป็นรองคนจากฝั่งสำนักชิงอวิ๋นทันที

ความแข็งแกร่งของพลังวิญญาณขั้นสีคราม มันมากพอที่จะทำให้ทุกคนที่มีพลังวิญญาณระดับต่ำกว่าสีเขียวรู้สึกกดดันจนแทบหายใจไม่ออก อย่าว่าแต่ต่อสู้เลย แค่จะก้าวเดินก็ยังยากลำบาก

คนที่ปลดปล่อยพลังวิญญาณขั้นสีครามออกมา ก็คือชายชราที่ไว้เครายาวสีขาวที่ยืนเอามือไขว้หลังกัน เขายืนหลบอยู่ด้านหลังของทุกคน ดวงตาคู่นั้นที่คล้ายผ่านโลกมามากมองฉากที่เกิดขึ้นตรงหน้าแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

ในขบวนของสำนักชิงอวิ๋นที่มาในครั้งนี้ มีผู้ใช้พลังวิญญาณขั้นสีครามติดตามมาด้วยสองคน คนหนึ่งแยกไปกับฉินอวี่เยียนและเจียงเฉินชิงบุกไปที่วังหลวง ส่วนอีกคนก็มุ่งหน้ามาที่จวนหลินอ๋องแห่งนี้

ภายใต้แรงกดดันจากผู้เชี่ยวชาญที่มีพลังวิญญาณขั้นสีคราม ประสิทธิภาพในการต่อสู้ของทหารกองทัพรุ่ยหลินฉับพลันก็ลดฮวบ มีเพียงหลงฉี จวินเสี่ยน จวินชิงและทหารอีกสองสามคนเท่านั้นที่ยังพอจะกัดฟันต่อสู้ได้ แต่สิ่งที่พวกเขาต้องเผชิญหน้าต่อไปก็คือ ผู้มีพลังวิญญาณขั้นสีเขียวระดับสูงและผู้ใช้พลังวิญญาณขั้นสีน้ำเงินอีกห้าคนที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า!

สถานการณ์เลวร้ายอย่างถึงที่สุด!

ในขณะที่ทุกคนในสกุลจวินตกอยู่ภายใต้การต่อสู้อันขมขื่น บาดแผลเล็กใหญ่เกิดขึ้นตามตัวทั้งร่างกาย กลิ่นคาวฉุนกึกคลุ้งกระจายไปทั่วทำเอาหายใจแทบไม่ออก

ในตอนนั้นเอง เสียงคำรามของสิงโตก็ดังขึ้นจากด้านหลังประตูจวนหลินอ๋อง

เงาร่างสีดำขนาดใหญ่พุ่งออกมาจากประตูจวนหลินอ๋อง บนหลังของมันมีร่างเล็กๆ นั่งอยู่!

“ใครหน้าไหนมันกล้ามาทำร้ายท่านปู่และท่านอาเล็กของข้า!” เสียงเย็นเยียบกระแทกเข้าไปในหูของทุกคน ศึกต่อสู้ที่โรมรันกันอยู่หยุดชะงักลงทันที ทุกคนพร้อมใจกันมองไปทางต้นเสียงโดยไม่รู้ตัว

บนหลังของเจ้าสัตว์ร้ายสีดำที่น่าเกรงขาม เด็กสาวผู้มีใบหน้างดงามสะกดสายตากำลังหรี่ตาลง มองไปทางกลุ่มคนด้วยสายตาเย็นเยียบ

ความเงียบพลันบังเกิดขึ้นในทันที ไม่มีใครกล้าเปล่งเสียงออกมาแม้แต่คนเดียว ดวงตาที่เย็นเยียบดุจดั่งขุมนรกอันลึกล้ำของเด็กสาว ทำเอาขนกายของพวกเขาลุกซู่รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาจับจิต

ยิ่งเมื่อพิจารณามองดูเจ้าสัตว์ร้ายสีดำที่มีแผงคอสีทองนั้นดีๆ สลับกับร่างของเด็กสาวอายุน้อยที่แผ่กลิ่นอายสังหารออกมาไม่หยุด ฉับพลันพวกเขาก็รู้สึกเหมือนร่างโดนดึงลงสู่บ่อน้ำแข็งที่เย็นเยียบอย่างไรยังงั้น