ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 218

ตอนที่ 218 ทะลวงระดับ (6)

เปลวไฟสีส้มเข้มที่บ่งบอกถึงพลังวิญญาณระดับสีส้มส่องสว่างขึ้นมากระแทกตาจวินอู๋เสีย ทำเอาดวงตาที่ปกติสงบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ เผยความยินดีและประหลาดใจออกมาอย่างปิดไม่มิด

“ข้าทะลวงระดับแล้ว”

“ใช่แล้ว เสี่ยวเสียเอ๋อร์ของข้าเก่งที่สุด” จวินอู๋เย่าฉวยโอกาสนี้จุมพิตหน้าผากของจวินอู๋เสียอย่างแผ่วเบาและตื้นเขิน แต่มิได้รุกล้ำมากไปกว่านี้

หายากนักกว่าที่เด็กน้อยของเขาเพิ่งจะเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อเขาไป เขาไม่อยากทำลายบรรยากาศที่สวยงามนี้

เด็กน้อยของเขาใช้เวลาดูดซับอสรพิษทะยานเร็วกว่าที่เขาคาดไว้มาก ดูเหมือนว่ากระบวนการดูดซับอสรพิษทะยานนั้นจะไม่ได้สร้างปัญหาให้แก่นางมากอย่างที่เขาเป็นกังวล

สมกับเป็นสตรีที่เขาหมายตาไว้!

จวินอู๋เสียใช้เวลาเลื่อนระดับพลังวิญญาณจากขั้นสีแดงไปเป็นขั้นสีส้มภายในเวลาเพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น ในขณะที่คนทั่วไปต้องใช้เวลาเป็นปีๆ เพื่อทะลวงขั้นดังกล่าว ช่างทำให้ผู้คนไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ

อย่างไรก็ตามหากไม่มีจวินอู๋เย่าตระเตรียมวงแหวนภูติวิญญาณไว้ให้นางก่อนล่วงหน้า จวินอู๋เสียคิดจะทะลวงระดับ ยอมง่ายดายและราบรื่นเช่นนี้แน่

“หลังจากเจ้าทะลวงระดับเข้าสู่ขั้นสีส้มแล้ว พลังวิญญาณที่เจ้าจะต้องใช้บ่มเพาะนั้นก็จะเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าตัว แต่ตอนนี้เจ้ายังเล็กนัก ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนไป” จวินอู๋เย่ายกมือขึ้นลูบผมนุ่มของจวินอู๋เสียอย่างอ่อนโยน

จวินอู๋เสียพยักหน้า บัวหิมะซังอวี้กอแรกที่เพาะปลูกไว้เบ่งบานเต็มที่จนหมดแล้ว พลังวิญญาณที่แผ่ออกมาหลังจากดอกบัวเบ่งบาน ก็ช่วยเรื่องการบ่มเพาะพลังของนางทำให้การฝึกฝนคืบหน้าขึ้นไม่น้อย โชคดีที่ไม่กี่เดือนที่ผ่านมาเจ้าดอกบัวขาวน้อยผลิตเมล็ดบัวได้เพิ่มอีกสองสามเมล็ด เพียงพอสำหรับจวินอู๋เสียในช่วงเวลาสั้นๆ นี้แล้ว

อ้างอิงจากตำราโบราณเล่มนั้น ได้บันทึกเอาไว้ว่าหากใช้น้ำพุสวรรค์เทียนเฉวียนในการเพาะปลูกบัวหิมะซังอวี้ บัวหิมะซังอวี้จะใช้เวลาเบ่งบานเพียงแค่เดือนเดียวเท่านั้น ดูเหมือนว่าฤทธิ์ของยอดสุราธาราหยกจะด้อยกว่ามากโข

จวินอู๋เสียที่เพิ่งทะลวงขั้นได้สำเร็จ ไม่รีบร้อนพ่มเพาะต่อ หลังจากที่นางกลืนกินอสรพิษทะยานผ่านไปได้สามวัน ภายในเมืองหลวงก็เกิดการเปลี่ยนแปลงที่สะเทือนฟ้าสะเทือนดิน!

สำนักชิงอวิ๋นไม่สนหน้าของราชวงศ์ แอบบุกเข้าไปขุดสุสานหลวง แม้แต่สุสานของจวินกู้ก็ยังถูกขุดขึ้นมา

แต่แม้ว่าจะลงแรงไปมากแล้ว ทว่าคนของสำนักชิงอวิ๋นก็ยังค้นหาร่องรอยของหยกวิญญาณไม่พบ พวกเขาจึงเริ่มอาละวาด!

จวินอู๋เสียยังไม่ทันได้ล้างหน้าล้างตาเสร็จเรียบร้อยดี นางก็ได้ยินเสียงคำรามดังก้องมาจางทางหน้าประตูจวน เด็กสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย รีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมทับอาภรณ์ชั้นในของตนไว้ลวกๆ แล้วก้าวออกจากประตูห้อง

“เสี่ยวเฮย”

แมวดำตัวน้อยที่นอนหมอบเฝ้าอยู่หน้าประตู เมื่อได้ยินเสียงเรียกของเจ้านายมันก็รีบกลายร่างเป็นสัตว์ร้ายสีดำขนาดยักษ์แล้วพาจวินอู๋เสียขึ้นหลัง รีบทะยานไปยังต้นกำเนิดเสียงคำรามนั้น

จวินอู๋เย่าเพิ่งจะเดินออกมาจากห้องอย่างอารมณ์ดี เมื่อได้เห็นแผ่นหลังของจวินอู๋เสียที่ขึ้นขี่หลังของเจ้าสัตว์ร้ายสีดำรีบร้อนทะยานออกไป รอยยิ้มที่มุมปากของเขาก็พลันหายวับ

เป็นพวกมดแมลงโสโครกไม่กลัวตายจากที่ไหน ถึงได้กล้ามารบกวนเวลาพักผ่อนของเสี่ยวเสียเอ๋อร์ของเขาในเวลานี้...

นัยน์ตาสีดำขลับค่อยๆ เผยให้เห็นสีม่วงอันตราย บรรยากาศรอบตัวจวินอู๋เย่ากดดันและแผ่ขยายไปทั่วทั้งลานที่พักจนทำให้คนรู้สึกหายใจไม่ออก เงาดำเมื่อเห็นความโกรธของจวินอู๋เย่าก็รีบปรากฏตัวออกมาจากที่ซ่อน คุกเข่าลงต่อหน้าผู้เป็นนายด้วยความประหม่า

“นายท่าน!”

“พวกมันเป็นใคร” มุมปากของจวินอู๋เย่าขดเป็นเส้นตรง

“เป็นคนของสำนักชิงอวิ๋นขอรับ”

“ดีมาก! ในเมื่อพวกมันแส่รนหาที่ตายดีนัก ข้าก็จะให้พวกมันได้สมปรารถนา” เสียงของจวินอู๋เย่าที่หัวเราะด้วยความหนาวเหน็บดังสะท้อนไปทั่วลานที่พัก นัยน์ตาสีม่วงเข้มของเขาเมื่อหันไปเห็นเจ้าดอกบัวขาวน้อยที่กำลังตะเกียกตะกายดิ้นรนอยู่ที่ริมขอบสระบัว แสงสีม่วงในดวงตาก็สว่างวาบออกมา

เจ้าดอกบัวขาวน้อยที่จู่ๆ ก็ถูกจ้องมองขนลุกพรึ่บ ความหวาดกลัวแล่นไปทั่วร่างของเขา เมื่อสักครู่เขาเพิ่งจะบ่มเพาะอยู่ที่ริมสระบัวอยู่ดีๆ จู่ๆ ก็ถูกคลื่นพลังที่จวินอู๋เย่าปลดปล่อยออกมาด้วยความโกรธกระแทกเข้าใส่ร่างบัวหิมะซังอวี้จนเจ็บไปหมด เขาก็ตัวเล็กแค่นี้จะทนรับแรงกดดันนั้นได้อย่างไร จึงได้จำแลงร่างเป็นมนุษย์แล้ววิ่งหนีไปจากที่ตรงนั้นเสียเดี๋ยวนั้น อย่างไรก็ตามดูเหมือนสายตาของเจ้าปีศาจร้ายจะหมายหัวเขาเข้าให้เสียแล้ว

"ไปเอาไหสุราแสงจันทร์ของข้ามา" จวินอู๋เย่ามองไปที่ดอกบัวขาวน้อยแล้วสั่งการเงาดำที่คุกเข่าอยู่ด้านข้าง