ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 238

ตอนที่ 238 ตบหน้าครั้งที่สี่ (6)

“เจ้าฆ่าข้าไม่ได้นะ ข้าคือคุณหนูใหญ่ของสำนักชิงอวิ๋น หากเจ้ากล้าที่จะฆ่าข้า ท่านพ่อของข้าจะไม่ปล่อยพวกเจ้าทุกคนไปอย่างแน่นอน แล้วสำนักชิงอวิ๋นจะกวาดล้างรัฐชีให้ราบ!” นี่คือความเย่อหยิ่งเล็กๆ สุดท้ายของฉินอวี่เยียน หญิงสาวแสร้งทำเป็นสงบแล้วมองไปที่จวินอู๋เสีย แต่มือของนางที่จับบัลลังก์เอาไว้แน่นกับนิ้วมือที่ซีดขาวนั้นกลับทรยศนาง เผยให้เห็นถึงความตึงเครียดของนางในขณะนี้อย่างชัดเจน

จวินอู๋เสียเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แม้นางจะไม่เคยได้ติดต่อกับฉินอวี่เยียนเป็นการส่วนตัวมาก่อน แต่วิธีการที่ฉินอวี่เยียนใช้ข่มขู่นางโดยการยกสำนักชิงอวิ๋นขึ้นมาอ้างนั้น ช่างคล้ายกับตอนที่ไป๋อวิ๋นเซียนพยายามกดดันนางไม่ผิดเพี้ยน

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ จวินอู๋เสียก็เหลือบมองไปที่ไป๋อวิ๋นเซียนที่ซ่อนตัวอยู่เงียบๆ ในมุมหนึ่งของท้องพระโรง เมื่อถูกสายตาของจวินอู๋เสียจ้องมา ไป๋อวิ๋นเซียนก็เข่าอ่อนทรุดตัวลงกับพื้นตัวสั่นสะท้าน

นอกจากยกชื่อสำนักชิงอวิ๋นขึ้นมาอ้างแล้ว พวกนางไม่มีลูกไม้อะไรใหม่ๆ เลยหรือ

“ไปจับตัวนางมา” จวินอู๋เสียสั่งบัวหิมะมัวเมาเสียงเรียบ

บัวหิมะมัวเมาก็รีบพุ่งไปที่บัลลังก์ทันที เสียงหวีดร้องของฉินอวี่เยียนดังก้องท้องพระโรง

คุณหนูฉินอวี่เยียนผู้ซึ่งสูงส่งถูกพะเน้าพะนอเอาอกเอาใจมาตลอดทั้งชีวิต ไม่เคยมีใครกล้าต่อกรกับนางมาก่อน แต่วินาทีนี้ นางกลับถูกบัวหิมะมัวจิกผมแล้วลากตัวลงมาจากบัลลังก์ นำตัวไปส่งให้กับจวินอู๋เสียราวกับนางเป็นเศษขยะชิ้นหนึ่ง!

คุณหนูใหญ่แห่งสำนักชิงอวิ๋น ไม่เคยเลยที่จะต้องตกอยู่ในสภาพน่าสังเวชแบบนี้ ในขณะที่บัวหิมะมัวเมา ไม่ได้ปฏิบัติต่อนางในฐานะมนุษย์คนหนึ่งเลย

“พิษบนตัวเขา เป็นเจ้าที่วางยาพิษเขาสินะ” จวินอู๋เสียชี้ไปที่มั่วเฉี่ยนยวนที่อยู่บนหลังสัตว์ร้ายสีดำ

ริมฝีปากของฉินอวี่เยียนสั่นเล็กน้อย นางพยายามหาคำพูดเพื่อที่จะโยนความผิดทั้งหมดไปให้กับเจียงเฉินชิงที่ตายไปแล้ว แต่เมื่อได้สบกับสายตาเย็นชาของจวินอู๋เสียที่มองมา มันก็ทำให้นางเปลี่ยนใจและรีบสารภาพความจริงออกไป

“ข้ามียาถอนพิษ!” ฉินอวี่เยียนพูดออกไปอย่างเร่งรีบ

ไป๋อวิ๋นเซียนที่หลบอยู่ด้านข้างลอบหัวเราะเยาะเสียงเย็น นางกับฉินอวี่เยียนปกติก็ไม่ได้สนิทสนมกันอยู่แล้ว ออกจะชิงชังลักษณะของคุณหนูใหญ่ที่ชอบวางตัวโอหังอย่างนางไม่น้อย การที่นางต้องมาตกต่ำมีสภาพเช่นเดียวกันกับตัวเอง จิตใจที่บิดเบี้ยวของไป๋อวิ๋นเซียนก็รู้สึกมีความสุขยิ่งนัก

ยาถอนพิษหรือ

ด้วยทักษะทางการแพทย์จวินอู๋เสีย นางจะมาสนใจยาถอนพิษของฉินอวี่เยียนได้อย่างไร!

“เอายาพิษกับยาถอนพิษทั้งหมดออกมา” จวินอู๋เสียกล่าวอย่างคลุมเครือ

ฉินอวี่เยียนก็รีบคว้าเอาทุกอย่างที่อยู่ในตัวส่งมอบให้กับจวินอู๋เสีย ได้ยินเพียงเสียงของจวินอู๋เสียดังขึ้นต่อว่า “ทั้งหมด"

ฉินอวี่เยียนชะงักไปครู่หนึ่ง และในวินาทีต่อมา หนังศีรษะของนางก็ชาวาบเจ็บร้าวไปหมด บัวหิมะมัวเมากระชากผมของนางอย่างแรง ความรู้สึกเจ็บปวดนั้น ทำให้หญิงสาวน้ำตาร่วงเผาะ ดวงตาคู่งามเบี่ยงไปทางจวินอู๋เย่าที่อยู่ด้านหลังเพื่อขอความช่วยเหลือจากเขา วางแผนจะใช้มารยาสตรีล่อลวงชายหนุ่ม

จวินอู๋เย่ายิ้มอย่างชั่วร้าย

“ฟังที่เจ้านายข้าพูดไม่เข้าใจหรือ เอายาพิษกับยาถอนพิษทั้งหมดที่มีอยู่ในตัวของเจ้าออกมาซะ” บัวหิมะมัวเมาดึงผมของฉินอวี่เยียนอย่างรุนแรงด้วยความหงุดหงิด โดยไม่คาดคิด เพราะออกแรงมากเกินไปผมของหญิงสาวจึงหลุดติดมือเขามาด้วยกระจุกหนึ่ง

กระจุกผมที่ถูกดึงออกไปอย่างกะทันหัน ทำให้ฉินอวี่เยียนกรีดร้องเจ็บปวดทันที แต่ก่อนที่นางจะได้ผ่อนคลาย บัวหิมะมัวเมาก็ดึงผมนางอีกครั้งทั้งยังเพิ่มแรงขึ้นด้วย

“ขืนเจ้ายังชักช้าอยู่อีก ข้าจะถอนผมของเจ้าให้หมดหัวเลย” จวินอู๋เสียบอกว่าจะไม่ฆ่า แต่ไม่ได้บอกว่านางจะไม่ทรมานอีกฝ่ายนี่!

น้ำเสียงวิปริตของบัวหิมะมัวเมาที่ตะคอกเตือน ทำให้ฉินอวี่เยียนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว นางรีบเอาขวดโอสถวิเศษชนิดต่างๆ ทุกขวดที่นางเก็บไว้ส่งไปที่เบื้องหน้าจวินอู๋เสียอย่างรวดเร็ว

ขวดกระเบื้องเคลือบสิบกว่าขวดปรากฏขึ้นต่อหน้าจวินอู๋เสีย เด็กสาวเหลือบมองไปที่ใบหน้าซีดขาวของฉินอวี่เยียนแล้วมองไปที่ยาเหล่านั้น จวินอู๋เสียเปิดฝาจุกออกทีละขวด ยกมันขึ้นดม ตรวจสอบพวกมันอย่างระมัดระวัง

“ตราบเท่าที่เจ้ายอมปล่อยข้าไป เจ้าอยากได้เม็ดยาเท่าไรข้าก็มีให้เจ้าทั้งนั้น อย่าลืมว่าท่านพ่อของข้าคือเจ้าสำนักชิงอวิ๋น เขามอบให้เจ้าได้ทุกอย่าง!” ฉินอวี่เยียนถูกความโหดร้ายของบัวหิมะมัวเมาข่มขู่จนหวาดกลัวไปหมดแล้ว นางร้องไห้ออกมาทั้งน้ำตา ดวงตาที่มีเสน่ห์และหวานหยด คลับคล้ายกับจะสูญเสียความน่ามองไปชั่วขณะหนึ่ง ฉินอวี่เยียนในสภาพนี้แทบจะเอาไปเชื่อมโยงกับคุณหนูใหญ่แห่งสำนักชิงอวิ๋นผู้สูงส่งไม่ได้เลย