เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 355
ตอนที่ 355 หงส์ร่ำไห้ (3)
รอมันกลายร่างได้เสียก่อน มันก็จะมีสิทธิ์อยู่กับซู่อี
“ข้ากับซู่อีเป็นครอบครัวเดียวกัน ข้าย่อมหวังให้นางชอบข้า หึหึ” หงส์เชิดหน้าขึ้นด้วยความภูมิใจ “อีกอย่างข้าทั้งสวยทั้งใจกว้าง นางจะต้องชอบข้าแน่ พวกของในขุมสมบัตินั่น...ให้ก็ให้ไปเถอะ”
พูดถึงประโยคสุดท้ายในใจของมันก็มีเลือดหยดลงมา
นั่นเป็นของมีค่าที่มันแอบเก็บไว้ยี่สิบปีเต็ม!
แม้ชีวิตของสัตว์วิเศษจะยาวนาน แต่ยี่สิบปีก็ไม่ใช่เรื่องง่าย!
ตอนนี้ถูกขนไปหมดไม่เหลือแล้ว เกลี้ยงไม่มีเหลือ!
“ซู่อี ซู่อี พวกเราจะลงเขาเมื่อไหร่?” หงส์บินรอบซู่อี น้ำเสียงแฝงด้วยความตื้นเต้นและดีใจ
ซู่อียิ้มบางถามกลับ “เจ้าจะไปกับข้า?”
“แน่นอน ถ้าคนชั่วมันมารังควานเจ้าละก็ข้าจะได้ปกป้องเจ้า! อีกอย่าง...”
อีกอย่าง มันอยากให้ว่าที่ภรรยาของหนานเสียนได้รู้ ในครอบครัวนี้ไม่ได้มีแค่ซู่อีกับหนานเสียน ยังมีมันอยู่ด้วย!
“รอหลังจากพลังข้าก้าวข้ามขั้นได้แล้วพวกเราลงเขากัน” ซู่อีหรี่ตาลง
ดวงตานางไม่ได้เรียบนิ่งเหมือนแรกเริ่มแต่กลับฉายแววเย็นยะเยือก
ยี่สิบปีแล้ว...
นางหลบอยู่ที่นี่ยี่สิบปี ตอนนี้ถึงเวลาต้องจากไปแล้ว!
การทำร้ายที่คนพวกนั้นทำไว้กับนางและหนานเสียนในตอนแรก นางจะเอาคืนกลับไปให้หมด!
ไม่ยอมอ่อนข้อ!
...
หลังเขาตระกูลถัง
หรงเยียนนอนอยู่บนเตียง สีหน้านางค่อนข้างซีดขาวอ่อนแรงจนไม่สามารถลุกขึ้นจากเตียงได้
ถังลั่วรีบร้อนเข้ามา เมื่อเห็นท่าทางอ่อนแรงของหญิงสาวหัวใจเขาก็เจ็บราวกับถูกเข็มแทง
“เยียนเอ๋อร์” ถังลั่วเดินไปที่หน้าเตียงของหรงเยียน “เจ้าป่วยอีกแล้วหรือ?”
หรงเยียนนอกจากทนรับแรงกระตุ้นไม่ไหวแล้วร่างกายของนางยังอ่อนแอมากอีกด้วย
ตอนแรกเดิมทีหรงเยียนก็บาดเจ็บอยู่แล้ว เพื่อบังคับนางให้อยู่ต่อเขาจึงอาศัยช่วงที่นางเจ็บหนักยังไม่หายวางยานาง ทำให้นางสูญเสียความทรงจำ
และด้วยเหตุนี้เอง แผลเก่านางยังไม่หายก็เพิ่มแผลใหม่เข้าไป ทำร้ายร่างกายนางจนกลายเป็นอ่อนแอถึงเพียงนี้
เดิมทีสำหรับผู้ฝึกตบะแล้วน้อยมากที่จะป่วย ต่อให้ไม่ได้ใช้พลังวิเศษป้องกันความหนาวก็จะไม่เอะอะก็ป่วยเอะอะก็ป่วยเช่นนี้ แต่หลังจากเรื่องนั้นหรงเยียนก็เหมือนคนธรรมดาคนหนึ่ง ได้รับความหนาวเย็นเพียงเล็กน้อยก็จะล้มป่วยอยู่บนเตียง
นิสัยรักสงบของนางไม่ยอมให้คนมาปรนนิบัติติดตัว
ยี่สิบปีก่อนเขาส่งหญิงรับใช้มาปรนนิบัตินางล้วนถูกนางไล่ตะเพิด หลังจากนั้นมาเขาก็ไม่ได้ให้ใครมาปรนนิบัตินางอีก”
“ข้า...ไม่เป็นไร...” ลำคอของหรงเยียนค่อนข้างแห้งผาก “ไม่ต้อง...เป็นห่วงข้า...”
ถังลั่วถอนหายใจเบา “สองวันนี้ตระกูลถังเกิดเรื่องขึ้นเล็กน้อย ทำให้ข้าไม่ได้มาเยี่ยมเจ้าแล้วก็ไม่รู้ว่าเจ้าไม่สบาย”
หรงเยียนไม่พูดอะไรก้มหน้าลง
ตอนนางไม่คิดถึงลูกชายลูกสาวตัวเองนางก็จะเงียบสงบเป็นปกติ มีเพียงตอนกลับไปนึกถึงลูกชายลูกสาวทั้งคู่เท่านั้นนางจึงจะกลายเป็นบ้าคลั่ง
“ตระกูลถังได้หญ้าวิเศษระดับห้ามาหนึ่งอัน กลับก่อให้เกิดการแย่งชิงขึ้น ผู้เฒ่าถังอีกับถังเอ้อบังคับให้ข้านำหญ้าวิเศษระดับห้าให้เจ้าเด็กเฟิงหรูชิงนั่น ไม่เช่นนั้นถังอิ่นจะจากไป อวี้เอ๋อร์ก็จะใช้หญ้าวิเศษระดับห้าไปเอาใจจวนเฟิงอวิ๋น เยียนเอ๋อร์ เจ้าว่าข้าควรทำอย่างไร?”
ถังลั่วเพิ่งเอ่ยจบก็ฉีกยิ้มขมขื่น “เรื่องพวกนี้เจ้าล้วนไม่เข้าใจ อีกอย่างเจ้าก็กำลังป่วยอยู่ข้าไม่ควรพูดเรื่องพวกนี้กับเจ้า...”
เฟิง...หรู...ชิง?
มือของหรงเยียนกุมหน้าอกแน่น สีหน้านางยิ่งขาวซีดขึ้นไปอีก หลับตาลงปิดบังความเจ็บปวดในดวงตา
คุ้นเหลือเกิน...
ชื่อนี้คุ้นเหลือเกิน...
เหตุใด...จึงคุ้นเสียจนทำให้หัวใจนางเจ็บ...