เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 239
ตอนที่ 239 อ่อนแอน่าสงสารทั้งน้อยเนื้อต่ำใจ (1)
“หึ!”
ถังซานเค้นเสียงเย็น เขายังประชิดเข้าไปกดดันถังจือ ต่อให้ถังจือเข้าสู่ระดับหลิงอู่แล้ว แต่ภายใต้พลังคุกคามนี้ นางก็รู้สึกหายใจไม่ออก
จากนั้น...
ถังซานคอยๆ ยกมือขึ้น
ชายเสื้อเขาเกิดสายลมพัดผ่าน ขุมพลังแข็งแกร่งสายหนึ่งจู่โจมออกไปแล้ว ไม่ทิ้งโอกาสรอดให้ถังจือเลยสักน้อย ร่างกายของนางถูกกระแทกเข้าอีกครั้ง
ครั้งนี้ถังจือสะกดเลือดในลำคอไม่ได้อีก เสี้ยวนาทีที่นางอ้าปาก เลือดสดๆ ถูกพ่นออกมา ย้อมใบไม้เบื้องหน้า
สีแดงสดบาดตา
“หัวหน้า!”
สีหน้าของกลุ่มทหารเลือดเหล็กแปรเปลี่ยนไป สายตาเจ็บแค้นมองไปยังตระกูลถัง
ปีนั้นพวกเขาร่วมเป็นร่วมตายกับน่าหลานฮองเฮา ผ่านอันตรายมานับไม่ถ้วน พบศัตรูมากมาย แต่ไม่มีสักคนที่เป็นเหมือนถังซาน ทำให้พวกเขาบรรดาลโทสะอย่างน่าประหลาด
หัวหน้าไม่เคยพูดถึงชาติกำเนิดมาก่อน ทุกคนก็ไม่เคยถามถึง คิดไม่ถึงว่าตอนนั้นนางจะถูกคนขับไล่
เป็นถึงตระกูลที่มีอิทธิพลแท้ๆ ก็แค่นี้เองหรือ!
“ถังจือ ดูลูกน้องของเจ้ากลุ่มนี้แล้ว ก็แค่ฝูงมดปลวกเท่านั้นเอง! ต่อให้พวกนางเดือดดาล ก็ไม่อาจฆ่าข้าเพื่อแก้แค้นให้เจ้าได้...” ถังซานก้มมองถังจือ แววตาดูถูก
“พลังของโลกปุถุชน อ่อนแอเยี่ยงนี้ น่าเบื่อยิ่งนัก เจ้าคิดว่าหลายวันก่อนที่เจ้าหนีไป ข้าไล่ตามเจ้าไม่ได้หรือ ข้าก็แค่ปั่นหัวหนูอย่างพวกเจ้าเท่านั้นเอง น่าขันนัก วันนี้ข้าเล่นสนุกพอแล้ว ย่อมไม่ปล่อยคนทั้งหมดในที่นี้!”
โบร๋ว!
ในฉับพลัน สิ่งที่ติดตามเสียงร้องคำรามก็คือหมาป่าสีขาวพุ่งเข้าใส่เขาด้วยความเร็วราวสายลม ระดับความเร็วทำถังซานตกตะลึง
เพียงแต่น่าเสียดาย หมาป่าระดับสามชั้นสูง ไม่ได้อยู่ในสายตาเขา
ดังนั้น...
เสี้ยวนาทีที่หมาป่ากระโดดมาเบื้องหน้า เขาโบกชายเสื้อครั้งหนึ่ง ร่างหมาป่าสีขาวคล้ายกับลูกหิมะ กลิ้งถอยหลังไปอย่างน่าอนาถ
“โบร๋ว” หมาป่าสีขาวหยุดร่างของตัวเอง นัยน์ตาสุมเพลิงโทสะ
ใครเป็นหนูกัน เจ้าสารเลวนี่พูดถึงหนูอย่างนั้นเหรอ
มันเป็นถึงหมาป่าเทียนซาน กลับถูกลบหลู่ว่าเป็นหนู! นี่เป็นการดูถูกมันชัดๆ
ทำเกินไปแล้ว!
“สัตว์เลี้ยงที่คิดฆ่านาย เก็บไว้ก็ไร้ประโยชน์ ไม่สู้ฆ่าเจ้าไปซะ ข้าค่อยหาตัวใหม่ให้ลูกข้าก็ได้” ถังซานหรี่ตาลง แววตาอัดแน่นด้วยจิตสังหาร
ต่อให้มันรับหมาป่าสีขาวไว้ ก็ไม่ยอมให้ใครทรยศเขาเด็ดขาด!
“กรรซ์”
หมาป่าสีขาวยิ่งเดือดดาล
เจ้านี่ชั่วร้ายนัก ลบหลู่ว่ามันเป็นหนูแล้วยังบอกว่ามันคิดฆ่านายอีก!
เจ้านายดีกับมันดีขนาดนี้ ป้อนผลไม้วิเศษให้มันทุกวัน มันจะฆ่าเจ้านายได้อย่างไร
“ถังซาน คนที่ต่อกรกับเจ้าคือข้า!” ถังจือเห็นว่าถังซานเกิดจิตสังหารต่อหมาป่าสีขาว นางใช้กระบี่ปักพื้น ยืนขึ้นมา แววตาเย็นเยียบเสียดกระดูก “อีกอย่าง เจ้าหาใช่นายของหมาป่าสีขาว ไม่มีสิทธิ์แตะต้องมัน!”
พลั๊ก!
ยามที่ถังซานเข้าประชิดหมาป่าสีขาว ร่างของถังจือทะยานออกพลันไปถึงเบื้องหน้าถังซาน กระบี่ในมือนำพาสายลมรุนแรง จู่โจมเขา
กระแสลมคลุ้มคลั่งพัดเป็นระลอกๆ
“สวะ!” ถังซานหัวเราะเย็นชาอย่างไม่สนใจ โบกมือขึ้น เกิดเสียงดังตู้ม ฝ่ามือกระแทกอกถังจือ เสี้ยวเวลานั้นนางคล้ายกับดาวตก ร่วงลงสู่พื้นดิน
“กรรซ์!!!”
หมาป่าสีขาวนัยน์ตาแดงก่ำ เจ้านายให้มันปกป้องขบวนทัพเลือดเหล็ก
แต่มันทำให้ถังจือถูกทำร้าย!
เมื่อคิดถึงผลลัพธ์ที่ได้ ดวงตามันยิ่งแดงก่ำเป็นเลือดเข้มขึ้นไปอีก ไม่เหลือแววความน่ารักในวันก่อนอีก กลับเป็นความลึกลับที่บรรยายไม่ได้