เมฆดำพบจันทร์กระจ่าง: Chapter 030 ตอนที่ 30

ตอนที่ 30 ถานเจี่ยว 5 (6)

เขาเองก็ไม่ได้พูดจา ขึ้นไปนั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับ ส่วนฉันนั่งลงตรงเบาะข้างคนขับ เขาคุ้นเคยกับสภาพของรถอยู่เล็กน้อย แค่เริ่มขับ ความเร็วนี้ก็เร็วกว่าที่ฉันเคยขับมากแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เสี่ยวเฉิงของฉันขับรถเร็วด้วยความเร็วแปดสิบถึงเก้าสิบ มันทำให้ฉันระทึกใจอยู่เล็กน้อย แต่เขาขับได้ค่อนข้างสม่ำเสมอ ทั้งการเปลี่ยนเลน การแซงและการเลี้ยวของรถมีความมั่นคง อย่างไรเสียตอนนี้ก็ตกกระไดพลอยโจนแล้วนี่

ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือของฉันออกมาโทรหาเสิ่นสือเยี่ยนก่อน

“สวัสดีค่ะคุณสือเยี่ยน ฉันมีบางอย่างจะบอกคุณ” ฉันกล่าว

เสิ่นสือเยี่ยนดูเหมือนกำลังยุ่งอยู่ “พูดมาเลยถานเจี่ยว” เขากล่าวอย่างกระชับ

“คุณเอาข้อมูลให้ฉันดูไม่ใช่หรือคะ ความจริงได้พิสูจน์ว่าการตัดสินใจนี้ได้ผลมาก ปรากฏว่าตอนนี้ฉันนึกบางอย่างออกแล้ว ฉันนึกออกว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนที่ร้านหมีใหญ่ร้านอาหารสำหรับครอบครัว ดูเหมือนฉันจะเห็นผู้ชายคนนั้นค่ะ” แน่นอนว่าฉันบอกเขาเรื่องนกไม่ได้ ดังนั้นฉันจึงได้แต่อ้างผู้ชายคนนั้นอย่างเดียวแล้ว

“ก็ร้านหมีใหญ่ในเขตเมืองโบราณไงคะที่มีเด็กเล็กหลายคนมาทานข้าว ฉันสงสัยว่าผู้ชายคนนั้นกำลังเลือกเป้าหมายอยู่หรือเปล่า” ฉันอธิบาย

“นี่เป็นเบาะแสที่สำคัญมากเลย” เสิ่นสือเยี่ยนบอก “ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน มาหาผมแล้วอธิบายสถานการณ์อย่างละเอียดตอนนี้เลยได้ไหมครับ”

“ไม่ได้ค่ะ ฉันไปหาคุณไม่ได้ ฉันต้องรีบไปบอกเพื่อนของฉันคนหนึ่งให้รู้ก่อน ตอนนั้นลูกของเธอก็อยู่ในร้านอาหารด้วย ฉันว่าคุณรีบไปตรวจสอบกล้องวงจองปิดของวันนั้น ดูว่าเป็นเด็กคนไหนบ้าง แล้วพยายามจับตาดูคุ้มครองพวกเขาไว้” ฉันตอบ

“เรื่องนี้เราจะพิจารณาตามความเหมาะสม บอกรายละเอียดที่อยู่ที่คุณกำลังจะไปตอนนี้มาให้ผม จะได้ติดต่อได้ตลอด” เสิ่นสือเยี่ยนบอก

“ที่อยู่ที่ฉันกำลังจะไป?” ฉันงงไปสักพัก พ่อแม่ของเสี่ยวเฮ่าเดินทางไปต่างประเทศแล้ว เขาเลยอาศัยอยู่กับปู่และย่า ดังนั้นฉันจึงให้ที่อยู่นั้นกับเขาไป

“ถานเจี่ยว คุณเคยเจอผู้ต้องสงสัยมาสองครั้งแล้ว ระวังตัวด้วย” เสิ่นสือเยี่ยนกำชับ

“อื้อ ฉันจะระวังตัวให้ดี ขอบคุณค่ะ” ฉันกล่าว

ทันทีที่ฉันพูดจบ รถก็มีเบี่ยงออกอย่างแรงแซงรถคันข้างหน้ากะทันหัน ร่างกายของเราก็โยกตามไปด้วย โยกจนฉันใจเต้นระทึกเจ็บไปหมด ฉันมองอูอวี้ด้วยความแปลกใจ เขาขับรถแข็งมากไม่ใช่หรือไง ขับได้ดีเสมอต้นเสมอปลาย แต่สีหน้าของเขาสงบราบเรียบเหมือนไม่แยแสเลยแม้แต่น้อย

” ขับดีๆ หน่อยค่ะ!” ฉันกระซิบ

เขาตอบแค่ “อืม” กลับมาคำเดียว

“คุณ ...ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ไว้เจอกัน” เสิ่นสือเยี่ยนบอกผ่านมาทางโทรศัพท์

“ค่ะ เจอกันค่ะ”

พอวางสายฉันก็โทรหาจ้วงอวี๋ เมื่อเธอได้ฟัง ก็ถามด้วยเสียงกังวลและตื่นเต้นมาก “แล้วเขาจะทำร้ายฉันกับเสี่ยวเฮ่าไหม ทำไมต้องดึงเสี่ยวเฮ่าเข้ามาด้วย พุ่งเป้ามาที่ฉันคนเดียวก็พอ “เธอกล่าว

“ไม่ใช่ เธอเข้าใจผิดแล้ว เขาเล็งจะลงมือกับเสี่ยวเฮ่าเท่านั้น” ฉันบอก

“อ้อ...” จ้วงอวี๋ว่า แต่ในไม่ช้าเธอก็พูดเสียงเครียดขึ้นมา “ฉันเพิ่งโทรคุยกับเสี่ยวเฮ่าเอง เขาก็ยังดีอยู่ ฉันจะโทรหาพวกเขาตอนนี้และบอกให้เขาคอยระวังไว้ พวกเราไปเจอกันที่บ้านเสี่ยวเฮ่าไหม “จ้วงอวี๋เสนอ

“ไม่มีปัญหา” ฉันตอบ

หลังจากที่จบการโทรแล้วฉันก็ถอนหายใจโล่งอก แต่หัวใจยังคงไม่หายกังวล ฉันเหม่อมองไปไกล ดวงอาทิตย์กำลังจะตกดิน เค้าโครงของเมืองกลายเป็นสีสันสดใส ทันใดนั้นฉันก็ตระหนักได้ว่า โชคชะตาของฉันได้ผูกติดอยู่กับผู้ชายที่อยู่ข้างกายฉันคนนี้เสียแล้ว แต่อดีตของเขานั้นว่างเปล่าสำหรับฉัน

ฉันอยากจะรู้

ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปากถามไป “เพราะงั้นตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาคุณก็อยู่ที่ต้าหลีตลอดเลยเหรอคะ”

“เปล่าครับ ก็มีไปหลายที่อยู่บ้าง” อูอวี้ตอบ

“อ๋อ ถ้างั้นในเมื่อเราต้องเคียงบ่าเคียงไหล่ร่วมสู้ไปด้วยกันแล้ว ฉันมีคำถามหนึ่ง ไม่รู้ว่าจะถามคุณหน่อยได้ไหมคะ” ฉันถามต่อ

คราวนี้เขากลับเงียบไปสักพัก ฉันแอบชำเลืองมองเขา ใบหน้าที่มองอารมณ์ไม่ออกนั้นกำลังอาบย้อมด้วยแสงอาทิตย์อัสดง

“งั้นก็อย่าถามเลยครับ” เขากล่าว

ฉันอึ้งไป ไม่คิดว่าเขาจะปฏิเสธตรงๆ แบบนี้ เขารู้ว่าฉันต้องการจะถามอะไร สายตาของเขาทอดมองไปไกลอยู่ตลอด คราวนี้ฉันเห็นห้วงทะเลลึกที่แสนอ้างว้างในตาของเขาได้อย่างชัดเจน เขาไม่ต้องการให้ฉันเข้าไปใกล้